Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

1 piu profondi arvani
Ch' occulta ta natura e in cielo e in terra
Ch'à Ingegni sovrumani
Troppo dvara tal har gli chiude, e ferrág,
Chiaramente conoci, e giungi al fine
Della morál virtude al gran confine,

Non batta il Tempo l'ale,
Fermifi immoto, e in un fermin fo gli anni,
Che di sırtů immortale
Scorron di troppo ingiuriofi ai danni's
Che s'opre degne di Poema o poria
Priron gia, l'hai presenti alla memoria.

Dammi twa dolce Cetra
Se vuoi ch'io dica del tuo dolce cante :
Ch' inalzandoti all'Etra
Di farti buomo celeste ottiene il vanto,
Il Tamigi il dirà che gl é conceffo
Per te fuo cigne pareggiar Permeffe.

Io che in riva del Arno
Tento spiegar tuo merio alto, e preclaro
So che fatico indarno,
E ad ammirar, non a lodarla imparo;
Freno dunque la lingua, e ascolto il Goya
Che ti prende a lidar con lo fiupore.
Del fig. Antonio Francini gentilhuomo

Fiorentinov

ELEGIARUM

LIBER PRIMU S.

ELEGIA PRIMA

Ad CAROLUM DIODATUM.

Andem, chare, tuæ mihi perve

nere tabelle, Pertulit & voces nuntia char

ta tuas, Pertulit occiduâ Devæ Ceitren

fis ab ora Vergivium Prono qua petit

amne salum. Multùm crede juvat terras aluiffe remotas

Pectus amans noftri, tamque fidele caput, Quódque mihi lepidum tellus longinqua sodalen

Debet, at unde brevi reddere juffa velit. Me tenet urbs refluâ quam Thamelis alluit undâ,

Meque nec invitum patria dulcis habet. Jam nec arundifecum mihi cura revisere Camum)

Nec dudum vetiti me laris :angit amor,

Nuda nec arva placent, umbrasque negantia molles;

Quàm malè Phæbicolis convenit ille locus! Nec duri libet ufque minas perferre magistri,

Cæteraque ingenio non fubeunda meo,
Si sit hoc exilium patrios adiiffe penates,

Et vacuum curis otia grata sequi,
Non ego vel profugi nomen, sortemve recuso,

: Lætus & exilii conditione fruor.
O utinam vates nunquam graviora tuliffet

ille Tomitano flebilis exul agro; Non tunc lonio quicquam ceffiffet Homero,

Neve foret viđo laus tibi prima Maro. Tempora nam licet hîc placidis dare libera Mugs,

Et totum rapiunt me mea vita libri.
Excipit hinc feffum finuosi pompa theatri,

Et vocat ad plausus garrula scena suos.
Seu catus auditur senior, seu prodigus hæres,

Seu procus, aut politâ callide miles adeft,
Sive decennali fæcundus lite patronus

Detonat inculto barbara verba foro, Sæpe vafer gnato succurrit servus amanti,

Et nasum rigidi fallit ubique Patris ; Sæpe novos illic virgo mirata calores,

Quid sit amor nescit, dum quoque nescit, amat. Sive cruentatum furiosa Tragedia sceptrum

Quaffat, & effusis crinibus ora rotat.
Et dolet, & fpecto, juvat & spectafle dolendo,

Interdum & lacrymis dulcis amaror inest:
Seu puer infelix indelibata reliquit

Gaudia, & abrupto fendus amore cadit,
Seu ferus è tenebris iterat Styga criminis ultor

Conscia funereo pectora torre movens,
Seu mæret Pelopeia domus, seu nobilis Ili,

Aut luit incestos aula Creontis ayos.

Sed neque fub tecto semper nec in urbe latemus,

Irrita nec nobis tempora veris çunt. -
Nos quoque lucus habet vicinâ confitus ulmo,

Atque suburbani nobilis umbra loci.
Sæpius hìc blandas fpirantia fydera Aammas.

Virgineos videas præteriisle choros.
Ah quoties dignæ stupui miracula forma

Quæ poffet senium vel reparare Jovis !
Ah quoties vidi superantia lumina gemmas,

Atque faces quotquot volvit uterque polus ! Collaque bis vivi Pelopis quæ brachia vincant,

Quæque fuit puro nectare tincta via! Et decus eximium frontis, tremulosque capillos,

Aurea quæ fallax retia tendit Amor! Pellacesque'genas, ad quas hyacinthina sordet

Purpura, & ipfe tui floris, Adoni, rubor. Cedite laudatæ toties Heroides olim,

Et quæcunque vagum cepit amica Jovem. Cedite Achæmeniæ turritâ fronte puellæ,

Et quot Susa colunt, Memnóniamque Ninon. Vos eriam Danax fasces submittite Nymphæ,

Et vos Hiacæ, Romuleæque nurus.
Nec Pompeianas Tarpëia Mufa columnas

Jacet, & Aufoniis plena theatra stolis.
Gloria Virginibus debetur prima Britannis,

Extera fat tibi fit fæmina pofle fequi.
Tuque urbs Dardaniis Londinum structa colonis

Turrigerum latè confpicienda caput,
Tu nimiùm felix intra tua mænia claudis

Quicquid formosi pendulus orbis habet.
Non tibi tot cælo scintillant astra fereno

Endymioneæ turba miniftra deæ, Quot tibi conspicuæ formáque auroque puellæ

Per medias radiant turba videnda vias.

Creditur huc geminis veniffe invecta columbis

Alma pharetrigero milite cinca Venus ; Huic Cnidon, & riguas Simoentis Aumine valles,

Huic Paphon,' & roseam poft habitura Cypron. Aft ego, dum pueri sinit indulgentia cæci,

Monia quàm fubitò linquere faufta paro;
Et'vitare procul malefidæ infamia Circes

Atria, divini Molyos usus ope.
Stat quoque juncosas Cami remeare paludes,

Atque iterum raucæ murmur adire Scholæ.
Interea fidi parvum cape munus amici,

Paucaque in alternos verba coacta modos.

Elegia secunda, Anno Ætat. 17. In obitum Præconis Academici Cun

tabrigienfis. TE *E, qui conspicuus baculo fulgente folebas

Palladium toties ore ciere gregem, Ultima præconum præconem te quoque fæva

Mors rapit, officio nec favet ipsa suo. Candidiora licet fuerint tibi tempora plumis,

Sub quibus accipimus delituiffe Jovem, o dignus tamen Hæmonio juvenescere succo,

Dignus in Æsonios vivere poffe dies, Dignus quem Stygiis medicâ revocaret ab undis

Arte Coronides, sæpe rogante deâ. Tu si jussus eras acies accire togatas,

Et celer à Phoebo nuntius ire tuo. Talis in Iliacâ ftabat Cyllenius aulâ

Alipes, æthereâ miffus ab arce Patris. Talis & Eurybates-ante ora furentis Achillea - Rettulit Atridæ jufia severa ducis.

« ZurückWeiter »