Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

Mollis & Ausonias ftupefecit carmine nymphaş.
Ille itidem moriens tibi foli debitá vares
Ofsa tibi foli, supremaque vota reliquit.
Nec manes pietas tua chara' fefellit amici,
Vidimus arridentem operoso ex ære poetam.
Nec fatis hoc visum eft in utrumque, & nec pia cessant
Officia in tumulo: cupis integros ràpere Orco,
Quà potes, atque avidas Parcarum eludere leges:
Amborum genus, & variâ fub forte peractam
Defcribis vitam, moresque, & dona Minervæ;
Æmulus illius Mycalen qui natus ad altam
Rettulit Æolii vitam facundus Homeri.
Ergo ego te Cliûs & magni nomine Phoebi
Manse pater, jubeo longum salvere per ævum
Miffus Hyperboreo juvenis peregrinus ab axe.
Nec tu longinquam bonus aspernabere Musam,
Quæ nuper gelidâ vix enutrita sub Arcto
Impiudens Italas aufa est volitare per urbes.
Nos etiam in nostro modulantes flumine cygnos
Credimus obscuras no&tis senlisse per umbrasa
Quà Thamefis latè puris argenteus urnis
Oceani glaucos perfundit gurgite crines.
Quin & in has quondam pervenit Tityrus oras.
Sed neque nos genus incultum, nec inutile Phobo,
Quà plaga segteno mundi fulcata Trione
Brumalem patitur longâ sub no&e Boöten.
Nos etiam colimus Phoebum, nos munera Phobo
Flaventes fpicas, & lutea mala caniftris,
Halantemque crocum (perhibet nili vana vetuftas)
Misimus, & leétas Druidum de gente choreas.
(Gens Druides antiqua facris operata deorum
Heroum laudes imitandaque gefta canebant)
Hinc quoties fefto cingunt altaria cantu
Delo in herbosâ Graia de more puellæ
Carminibus lætis memorant Corinëida Loxo,

Faridicamque Upin, cum flavicoma Hecaërge
Nuda Caledonio variatas pectora fuco.
Fortunate fenex, ergo quacunque per orbem
Torquati decus, & nomen celebrabitur ingens,
Claraque perpetui succrescer fama Marini,
Tu quoque in ora frequens venies plausumque vi-

rorum,
Et.parili carpes iter immortale volatu.
Dicetur tum (ponte tuos habitafle penates
Cynthius, & famulas venifle ad limina Mufas:
At non sponte domum tamen idem, & regis adivit
Rura Pheretiadæ coelo fugitivus Apollo;
Ille licet magnum Alciden fufceperat bofyes;
Tantùm ubi clamosos placuit vitare bubulcos,
Nobile manfueti ceflit Chironis in antrum, .
Irriguos inter faltus frondosaque tecta
Peneium prope rivum: ibi fæpe fub iliee nigra
Ad citharæ ftrepitum blandâ prece victus amici
Exilii duros Jenibat voce labores.
Tum neque ripa, fuq, baxathro nec fixa fub imo
Saxa ftetere, loco, nutar Trachinia rupes,
Nec sentit folitas, inimanja pondera, fylvas,
Emotæque suis proferant de collibus orni,
Mulcenturque novo maculofi carmine lynees.
Diis dilecte fenex, te Jupiter æquos oporter
Nascentem, & miti lufträrit lumine Phoebus,
Atlantisque nepos ; neque enim nifi charus-ab oxu
Diis superis, poteritamagno favisse poëtæ.
Hinc longxva tibi lento fub fore senectus
Vernat, & Æfonios lucratur vivida fufos,
Nondum deciduos fervans tibi frontis honores,
Ingeniumque, vigensz &-adultum mentis-acumen.
O mihi fi mea fots talem concedat amicum
Phæbæos decorate viros qui tam bene nôrit,
Si quando indigenas rcvocabo in “carmina reges,
Arturumque etiam fub terris bella moventem ;,

Aut dicam invicta fociali foedere mensa;
Magnanimos Heroas, & (o modo spiritus adsit)
Frangam Saxonicas Britonum sub Marte phalanges.
Tandem ubi non tacitæ permensus tempora vitæ,
Annorumque satur cineri sya jura relinquam,
Illé mihi le&to madidis aftaret ocellis,
Aftanti fat erit si dicam, lim tibi čurz;
Ille meos artus liventi morte folutos
Curaret parvâ componi molliter urna.
Forfitan & noftros ducat de marmore vultus,
Nectens aut Paphiâ myrti aut Parnasside lauri
Fronde comas, at ego securâ pace quiefcam.

fi

qua fides, fi præmia certa bonorum, Ipfe ego cælicolâm semous in æthera divům, Quò labor & mens pura vehunt, atque ignea virtus Secreti hæc aliquâ mundi de parte videbo (Quantum fata sinunt) & torâ mente serenùm Ridens purpureo fuffundar lumine vultus, Et fimul, æthereo plaudam mihi lætus Olympo.

Tum quoque,

EPITAPHIUM

D A MONI S.

[ocr errors]
[ocr errors]

ARGUME N T'U M. Thyrsis von Damon ejufdem vicinie Pastores, eadem

Audia fequuti à pueritiâ amici erant, ut qui plurimum. Thyrfis animi caufâ profe&tus peregrè de obitu Damonis nuncium accepit. Domum poftea reversus, derem ita effe comperiens, se, fun amque folitudinem hoc carmine deplorat. Damonis autem fub perfonâ hîc intelligitur Carolus Deodatus ex urbe Hetruria Luca Paterno gene

re oriundus, catera Anglus; ingenio, doctrina, i clariffimisque cæteris virtutibus, dum viveret, juvenis egregius. Imerides nympha (nam vos & Daphnin &

Hylan,

t plorata diu meministis fata Bionis) Dicia celicum Thamelina per oppida carmen: Qua uiser effudit voces, quæ murmura Thyrsis, Et quibus assiduis exercuit antra querelis, Fluminaque, fontesque vagos, nemorumque recesus, Dum fibi præreptum queritur Damona, neque altam

H

Luctibus exemit noctem loca-fola pererrans.
Et jam bis viridi furgebat culmus aristâ,
Et totidem flavas numerabant horrea messes,
Ex quo fumma dies tulerat Damona sub umbras,
Nec dum adevar Thyrfis; pastorem fcilicet iHun I
Dulcis amor Mufæ Thusca retinebat in urbe.
Aft ubi mens expleta domum, pecorifque reli&i
Cura vocat, fimul alluetâ fedítque füb ulmo, os!
Tum vero amiflum tum denique fentit amicum,
Cæpit & immenfum fic exonerare dolorem.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.
Hei mihi ! quæ terris, quæ dicam numina cælo,
Poftquam te immiti rapuerunt funere Damon;
Siccine nos linquis, tua fic fine nomine virtus
Ibit, & obfcuris numero sociabitur umbris ?
At non ille, animas virgâ qui dividit aureâ,
Ifta velit, dignumque tui te ducat in agmen,
Ignarumque procul peçus arceat omne filentum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni.' Quicquid erit, certè nisi me lupus antè videbit, Indeploraco, non comminuere sepulcro, Conftabitque tuus tibi honos, longúmque vigebit : Inter paftores: Illi tibi vota fecundo Solvere poft Daphnin, poft Daphnin dicere laudes Gaudebunt, dum rura Pales, dum Faunus amabit : Si quid id est, priscamque fidem coluiffe, piúmque, Palladiásque artes, fociúmque habuiffe canorum.

Ite domum impasti, domino jam non vacat, agni. Hæc tibi certa manent,tibi erunt hæc præmia Damon; At mihi quid tandem fiet modò: quis mihi fidus Hærebit lateri comes, ut tu sæpe solebas Frigoribus duris, & per loca fota pruinis, Aut rapido sub fole, fiti morientibus herbis? Sive opus in magnos fuit eminùs ire leones, At ayidos terrere lupos prælegibus altis;

« ZurückWeiter »